کوک کن ساعت خویش!

کوک کن ساعتِخویش ! 

              اعتباری به خـروسِ سـحری ، نیســت دگر 
                      
دیـر خوابیده و برخاسـتــنـش دشـوار اسـت

کوک کن ساعتِ خویش!

               که مــؤذّن،شبِ پیـش دسته گل داده به آب 
                     
و در آغــــوش ســــــــحر رفــتــه به خــــــواب ...

کوک کن ساعتِ خویش

              شاطری نیست در این شهرِ بزرگ که سحر برخیزد
                    
شاطران با مددِ آهـــن و جوشِ شـیرین دیر برمی خیزند

کوک کن ساعتِ خویش ! 

             که ســــــــــــــحر گــاه کـــســـــــــی
                  
بقــچه در زیربغل ، راهــــــیِ حمّامی نیست
                          
که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش!

            رفـــتــــــــــگر مُــــــرده و ایـــن کوچـــــه دگر
                   
خالی از خِش خِــشِ جارویِ شبِ رفتگر است

کوک کن ساعتِ خویش!

            که در ایـــن شـــــهر ، دگـر مســتی نیســـت
                
که تو وقتِ سحر،آنگاه که از میکده برمی گردد
                       
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبـــش برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش ! 

           اعتباری به خروسِ ســــحری نیســت دگر ،
                
و در ایـــن شــهر ســـحرخیزی نیســـــــــت
                       
و ســــــــــحر نـــــــــــــزدیک اســـــــــــت.....

 

        شاعر: کیوان هاشمی
به نقل از وبلاگ کلبه مجازی

 
 
جوکر مومن:
 
کوک کن ساعت خویش
 
  شاید! اختلاسی که از آن مردم خسته ز دو سه بانک شده
                و صدایش به مثل غرش نای دو سه صد تانک شده
          مردمی خواب تر از خواب سحر! را بتواند که تکانی بدهد
 
                       ( نه گمانم! نتواند که تکانی بدهد )
 
 
کوک کن ساعت خویش!!!
                                     
                                            
/ 3 نظر / 7 بازدید
دریا

تکان هم بدهد بی فایده است،بی حس شده ایم،مغزمان هم کش آمده انگار...!!

هالو هفت شنبه

آقا بی خیال (به قول افشین) ، بذار بخوابیم سر صبحی ! شاد باشی

نفس

فوق العاده بود.[گل]